غزل شمارهٔ ۲۵۴۸

دوری مقصد دمید از سرکشیدنهای من نقش پاگم کرد پیش پا ندیدنهای من چون نفس از هستی خود در غبار خجلتم کز جهانی برد آسایش تپیدنهای من الفت هستی چو صبحم نردبان وحشت است چین دامن نیست جز بر خویش چیدنهای من شور محشر گوش خلقی وانکرد اما چه سود اندکی نزدیک می خواهد شنیدنهای من شمع ماتمخانه یاسم زاحولم مپرس بی تو در آغوش مژگان سوخت دیدنهای من خاکساری آبیارم چون نهال گرد باد گرد می گردد بلند از قدکشیدنهای من سیر جیب امن امکان بود بی سعی گداز همچو شمع آمد به کار از هم چکیدنهای من پا به دامن دارم و جولان حرص آسوده نیست خاک افسردن به فرق آرمیدنهای من ریشه وامانده م رنگ نمو گم کرده ام با رگ یاقوت می جوشد دوبدنهای من چون ثمر بیدل به چندین ریشه جولان امید تا شکست خود رسید آخر رسیدنهای من