غزل شمارهٔ ۲۵۹۰

نامنفعلی گریه کن و چون مژه تر شو خشک است جبین یک دو عرق آینه گر شو حیف است رعونت دمد از جوهر ذاتت گر تیغ کنندت تو چو آیینه سپر شو جبیی که نداری نفسی نذر جنون کن گر شب دمد از محفل امکان تو سحر شو تسلیم ز احباب تغافل نپسندد گر نیست ادب سر به زمین دست به سر شو ضبط من و ما انجمن آرای شهود است چون سرمه ز تنبیه زبان نور نظر شو گر حسن کلام آینه دار دم پیری ست در خلق ضیافتکده شیر و شکر شو ای بی خبر از صحبت جاوید قناعت مستسقی بی حاصلی آب گهر شو امید سلامت به جز آفات ندارد کشتی شکن و ایمن از امواج خطر شو خواب عدمت به که فراموش نگردد از بیضه برون در طلب بالش پر شو در نامه و پیغام یقین واسطه محو است بر هرکه رسانی خبر از یار خبر شو هر حرف جنون تهمت صد پست و بلند است ای نقطه تحقیق تو بی زیر و زبر شو بیدل به تکلف ره صحرای عدم گیر زان پیش که گویند ازین خانه به در شو