غزل شمارهٔ ۲۶۵

ازین هوسکده با آرزوبه جنگ برون آ چو بوی گل نفسی پای زن به رنگ برون آ فشار یأس و امید از شرار جسته نشاید به روی یکدگرافکن سر دو سنگ برون آ قدح شکسته به زندان هوش چند نشینی گلوی شیشه دودوری بگیرتنگ برون آ سپند مجمر هستیندارد آن همه طاقت نیاز حوصله کن یک تپش درنگ برو ن آ کسی به غفلت و آگاهی توکار ندارد هزاربار فرو رو به زیر سنگ برون آ سبکروان زکمانخانه سپهر گذشتند تو نیز وام کن اکنون پر و خدنگ برون آ چو شیشه چندکشد قلقلت عنان تأمل ازبن بساط گلوگیر یک ترنگ برون آ بهار خرمی دهر غیر وهم ندرد دو روز سیرکن این سبزه زار بنگ برون آ مباش بیدل ازین ورطه ناامید رهایی تک درستت اگر نیست پای لنگ برون آ