غزل شمارهٔ ۲۷۳۲

تا چند کشد دل الم بیهده کوشی چون صبح نفس باختم از خانه بدوشی خجلت ثمر دشت تردد نتوان زیست ترسم به عرق گم شود از آبله جوشی امروز کسی محرم فریاد کسی نیست دلکوب خودم چون جرس از هرزه خروشی شمعی که به فانوس خیال تو فروزند چون آتش یاقوت نمیرد ز خموشی ای خواب تو تلخ از هوس مخمل دنیا حیف است ز حرف کفنت پنبه به گوشی گر آگهی از ننگ بدانجامی اقبال هر چند به گردون رسی از خاک به جوشی تا خجلت پستی نکشد نشیه همت آن جرعه که بر خاک توان ریخت ننوشی در سعی طلب چشم به فرصت نتوان دوخت برق آینه دار است مبادا مژه پوشی بیدل اگر آگه شوی از درد محبت یک زخم به صد صبح تبسم نفروشی