غزل شمارهٔ ۲۷۶۰

افتاده ام به راهت چون اشک بی روانی مکتوب انتظارم شاید مرا بخوانی از ساز حیرت من مضمون ناله درباب گرد نگاه دارد فریاد ناتوانی آنجا که عشق ریزد آیینه تحیر روشنتر از بیانها مضمون بیزبانی یا اضطراب اشکی یا وحشت نگاهی تاکی به رنگ مژگان پرواز آشیانی از رفتن نفسها آثار نیست پیدا نقش قدم ندارد صحرای زندگانی دریای عشق و ساحل ای بیخبر چه حرفست تا قطره دارد اینجا توفان بیکرانی تا چند سنگ راهت باشد غبار هستی از وحشت شرر کن نقش سبک عنانی در عالمی که نقدش مصروف احتیاجست ابرام می فروشی چند ان که زنده مانی تا طبع دون نسازد مغرور اختیارت ناکردن است اولی کاری که می توانی بی صید دیده دام مخمور می نماید قد دو تاست اینجا خمیازه جوانی خمخانه تمنا جامی دگر ندارد مفتست بیدماغی گر نشیه می رسانی بیدل غبار آهی تا رنگ اوج گیرد از چاک سینه دارم چون صبح نردبانی