غزل شمارهٔ ۲۸۱۵

دلت فسرد جنونی کز آشیانه برآیی چو ناله دامن صحرا به کف ز خانه برآیی به ساز عجز ز سر چنگ خلق نیست گزیرت چو مو زپرده چه لازم به ذوق شانه برآیی گر التزام جنون نیست سعی گوشه فقری مگر ز جرگه یاران به این بهانه برآیی شعار طبع رسا نیست انتظار مواعظ ز توسنی است که محتاج تازیانه برآیی چو موج گوهر اگر بگذری ز فکر تردد برون نرفته ازین بحر برکرانه برآیی زجا درآمدن آنگه به حرف پوچ حیاکن نه کودکی که به صورت دهل زخانه برآیی چو مور نقب قناعت رسان به کنج غنایی که پر بر آری و از احتیاج دانه برآیی زگوشه دل جمع آن زمان دهند سراغت که همچو فرصت آسودن از زمانه برآیی به خاک نیز پر افشان فتنه ای ست غبارت بخواب آنهمه کز عالم فسانه برآیی به خود ستایی بیهوده شرم دار ز همت که لاف دل زنی و بیدل از میانه برآیی