غزل شمارهٔ ۲۹۰

بر قماش پوچ هستی تا به کی وسواس ها پنبه ها خواهد دمید آخر ازین کرباس ها شیشه ساعت خبر از ساز فرصت می دهد خودسران غافل مباشید از صدای طاس ها عبرت آنجا کز مکافات عمل گیرد عیار ناخنی دارند در جنگ درودن داس ها اهل دنیا را به نهضت گاه آزادی چه کار در مزابل فارغند از بوی گل کناس ها عالمی بالیده است از دستگاه خودسری نشتری می خواهد این جمعیت آماس ها تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن آدمیت پیش نتوان برد با نسناس ها حیرت دیدار با دنیا و عقبا شد طرف بوی امیدی گوارا کرد چندین یاس ها بی نوایی چون به سامان جنون پوشیده نیست صبح خندد بر گریبان چاکی افلاس ها شرم می دارد درشتی از ملایم طینتان غالب افتاده ست بیدل سرب بر الماس ها