غزل شمارهٔ ۳۰۵

زهی چون گل به یاد چیدن از شوق تو دامان ها چو صبح آواره چاک تمنایت گریبان ها ز محفل رفتگان در خاک هم دارند سامان ها مشو غافل ز موسیقار خاموشی نیستان ها ز چشمم چون نگه بگذشتی و از زخم محرومی جدایی ماند چون خمیازه در آغوش مژگان ها در آن محفل که رسوایی دهد کام دل عاشق چو گل دامان مقصد جوشد از چاک گریبان ها به فکر تازه گویان گر خیالم پرتو اندازد پر طاووس گردد جدول اوراق دیوان ها در آن وادی که گرد وحشتم بر خویش می بالد رم هر ذره گیرد در بغل چندین بیابان ها به اوج همتم افزود پستی های عجز آخر که در خورد شکست خود بود معراج دامان ها چه شد گر تنگ شد بر بسملم جولانگه هستی در آغوش پسر وامانده دارم طرح میدان ها به چندین حسرت از وضع خموش دل نی ام ایمن که این یک قطره خون در خود فروبرده ست توفان ها چنین کز شوق نیرنگ خیالت می روم از خود توان کردن ز رنگ رفته ام طرح گلستان ها دل وارسته با کون و مکان الفت نبست آخر نشست این مصرع از برجستگی بیرون دیوان ها به روی چهره بی مطلبی گر چشم بگشایی دو عالم از ره نظاره بریزد چو مژگان ها ز عشق شعله خو برخاست دود از خرمن امکان تب این شیر آتش ریخت بیدل در نیستان ها