غزل شمارهٔ ۳۰۶

چو سایه چند به هر خاک جبهه سودن ها که زنگ بخت نگردد کم از زدودن ها غبار غفلت و روشندلی نگردد جمع کجاست دیده آیینه را غنودن ها ز امتحان محبت در آتشیم همه چو عود سوختن ماست آزمودن ها دمی که جلوه ادا فهم مدعا باشد گشودن مژه هم مفت لب گشودن ها مخواه زآینه حسن رفع جوهر خط که بیش می شود این زنگ از زدودن ها گر آبرو بود از حادثات کاهش نیست زیان نمی رسد الماس را ز سودن ها کجاست عشرت اندوختن به راحت ترک مجو چو کاشتن آسانی از درودن ها مباش هرزه نوای بساط کج فهمان که ترسم آفت نفرین کشد ستودن ها تغافل از بد و نیک اعتبار اهل حیاست که سرخ رویی چشم آورد غنودن ها نی ام چو ماه نو از آفت کمال ایمن همان به کاستنم می برد فزودن ها فریب فرصت هستی مخور که همچو شرار نهفتنی ست اگر هست وانمودن ها درین محیط که نقد فسوس گوهر اوست کفی پرآبله کن چون صدف ز سودن ها سراغ جیب سلامت نمی توان دریافت مگر ز کسوت بی رنگ هیچ بودن ها گره گشای سخنور سخن بود بیدل به ناخنی نفتد کار لب گشودن ها