غزل شمارهٔ ۳۰۹

فلک این سرکشی چند از غبار آرمیدن ها نمی بایست از خاک اینقدر دامن کشیدن ها مخور ای شمع از هستی فریب مجلس آرایی که یک گردن نمی ارزد به چندین سر بریدن ها همان بهتر که عرض ریشه در خاک عدم باشد به رنگ صبح برق حاصل است اینجا دمیدن ها شبی از بی خودی نظاره آن بی وفا کردم کنون چشمم چو شمع کشته داغ است از ندیدن ها به ساز محفل بی رنگ هستی سخت حیرانم که نبض ناله خاموش است و دل مست شنیدن ها مقام وصل نایاب است و راه سعی ناپیدا چه می کردیم یارب گر نبودی نارسیدن ها کف خاک هوا فرسوده ای ای بی خبر شرمی به گردون چند چون صبحت برد بی جا دویدن ها سرشکم داشت از شوقت گداز آلوده تحریری به بال موج بستم نامه در خون تپیدن ها چو اشکم ناتوانی رخصت جرأت نمی بخشد مگر از لغزش پابندم احرام دویدن ها شرارم شعله ام رنگم کدامین طایرم یارب که می خواند شکست بالم افسون پریدن ها ز شرم نرگس مخمور او چندان عرق کردم که سرتا پای من میخانه شد از شیشه چیدن ها ز احوال دل غمدیده بیدل چه می پرسی که هست این قطره خون چون غنچه محروم از چکیدن ها