غزل شمارهٔ ۳۱

بر آن سرم که ز دامن برون کشم پا را به جیب آبله ریزم غبار صحرا را به سعی دیده حیران دل از تپش ننشست گهر کند چه قدر خشک آب دریا را اثر گم است به گرد کساد این بازار همان به ناله فروشید درد دلها را ز خویش گم شدنم کنج عزلتی دارد که بار نیست در آن پرده وهم عنقا را زبان درد دل آسان نمی توان فهمید شکسته اند به صد رنگ شیشه ما را فضای خلوت دل جلوه گاه غیری نیست شکافتیم به نام تو این معما را نگاه یار ز پهلوی ناز می بالد به قدر نشیه بلند است موج صهبا را مخور فریب غنا از هوس گدازی یأس مباد آب دهد مزرع تمنا را ز جوش صافی دل جسم جان تواند شد به سعی شیشه پری کرده اند خارا را به غیر عکس ندانم دگر چه خواهی دید اگر در آینه بینی جمال یکتا را به فقر تکیه زدی بگذر از تملق خلق به مرگ ریشه دواندی دراز کن پا را چه سان به عشرت واماندگان رسی بیدل به چشم آبله پا ندیده ای ما را