غزل شمارهٔ ۳۱۷

تعلق بود سیر آهنگ چندین نوحه سازی ها قفس آموخت ما را صنعت قانون نوازی ها جهانی را غرور جاه کرد از فکر خود غافل گریبان ها ته پا آمد از دامن طرازی ها غنا دردسر اسباب بردارد محال است این گذشتن نگذرد از آب تیغ بی نیازی ها در این دشت هوس یارب چه گوهر در گره بستم عرق شد مهره گل از غبار هرزه تازی ها جنون مشرب شمع است یکسر ساز این محفل جهانی می خورد آب از تلاش خودگدازی ها کمال از خجلت عرض تعین آب می گردد خوشا گنجی که در ویرانه دارد خاکبازی ها به اقبال ادب گر نسبتی داری مهیا کن گریبانی که از سر نگذرد گردن فرازی ها تو با ساز تعلق درگذشتی از امل بیدل ندارد رشته کس بی گسستن این درازی ها