غزل شمارهٔ ۳۵۶

ای چیده نقش پای تو دکان آفتاب در سایه تو ریخته سامان آفتاب از طلعت نقاب طلسم بهار صبح در جلوه تو آینه ها کان آفتاب سروقدتومصرع موزونی چمن زلف کج تو خط پریشان آفتاب در مکتبی که دفتر حسنت رقم زند یک نقطه است مطلع دیوان آفتاب هر دیده نیست قابل برق تجلیت تیغ آزماست پیکر عریان آفتاب خلق کریم آینه دستگاه اوست پرتو بس است وسعت دامان آفتاب شبنم صفت زخویش برآتا نظرکنی وضع جهان به دیده حیران آفتاب هر صبح چاک پیرهنی تازه می کند یارب به دست کیست گریبان آفتاب غفلت به چشم صافدلان نورآگهی است نظاره است لمعه مژگان آفتاب هر ذره درد ازکف خاک فسرده ام مشق تحیری ز دبستان آفتاب بیدل زحسن نوخط اوداغ حیرتم کانجاست دست سایه به دامان آفتاب