غزل شمارهٔ ۳۶۲

از روانی در تحیر هم اثر می دارد آب گر همه آیینه باشد دربه در می دارد آب سادهدل را اختلاط پوچ مغزان راحت است صندلی ازکف به دفع دردسر می دارد آب کم زمنعم نیست کسب عزت درونش هم بیشتر از لعل خاک خشک برمی دارد آب نیست از خود رفته را اندیشه پاس قدم چون روان شدگی به پیش پا نظر می دارد آب هستی عارف به قدر دستگاه نیستی ست ازگداز خویش دارد بحر اگر می دارد آب جوهر از آیینه نتواند قدم بیرون زدن موج را همچون نگه در چشم تر می دارد آب ظالمان را دستگاه آرد پی کسب فساد مشق خونریزی کند تا نیشتر می دارد آب از حوادث نیست کاهش طینت آزاد را زحمت سودن نبیند تاگهر می دارد آب صاف طبعان انفعال از ساز هستی می کشند بی تریها نیست تا از خود اثر می دارد آب تا عدم از هستی ما قاصدی درکار نیست هم به قدر رفتن خود نامه برمی دارد آب فقر صاحب جوهر آثارکمال عزت است تیغ درهرجا تنک شد بیشتر می دارد آب باده بر هر طبع می بخشد جدا خاصیتی بیدل اندر هر زمین طعم دگر می دارد آب