غزل شمارهٔ ۳۹

نزیبد پرده فانوس دیگر شمع سودا را مگر در آب چون یاقوت گیرند آتش ما را دل آسوده ما شور امکان در قفس دارد گهر دزدیده است اینجا عنان موج دریا را بهشت عافیت رنگ جهان آبرو باشی در آغوش نفس گر خون کنی عرض تمنا را غبار احتیاج آنجا که دامان طلب گیرد روان است آبرو هرگه به رفتار آوری پا را به عرض بیخودی ها گرم کن هنگامه مشرب که می نامیده اند اینجا شکست رنگ مینا را فروغ این شبستان جز رم برقی نمی باشد چراغان کرده اند از چشم آهو کوه و صحرا را در این محفل پریشان جلوه است آن حسن یکتایی شکستی کو که پردازی دهد آیینه ما را سبک تاز است شوق اما من آن سنگ زمین گیرم که در رنگ شرر از خویش خالی می کنم جا را به داغ بی نگاهی رفت ازین محفل چراغ من شکست آیینه رنگی که گم کردم تماشا را هوس چون نارسا شد نسیه نقد حال می گردد امل را رشته کوته ساز و عقبا گیر دنیا را ز شور بی نشانی بی نشانی شد نشان بیدل که گم گشتن ز گم گشتن برون آورد عنقا را