غزل شمارهٔ ۴۰۳

هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت این چراغ بیکسی تا سوخت در ویرانه سوخت عالم از خاکستر ما موج ساغر می زند چشم مخمور که ما را اینقدر مستانه سوخت حسن یک مژگان نگه را رخصت شوخی نداد شمع این محفل تپشها در پر پروانه سوخت مژده وصل تو شد غارتگر آسایشم خواب در چشمم همان شیرینی افسانه سوخت وضع دنیا هیچ بر دیوانه تاثیری نکرد بیشتر این برق عبرت خرمن فرزانه سوخت داغ دل شد رهنمای کوه و هامون لاله را سر به صحرا می زند هر کس متاع خانه سوخت برق ناموس محبت را چو داغ آیینه ام من به خاکسترنشستم گر دل بیگانه سوخت مستی چشم تو را نازم که برق حیرتش موج می را چون نگه در دیده پیمانه سوخت بس که خوبان را ز رشک جلوه ات داغ است دل می توان از آتش سنگ صنم بتخانه سوخت دور چشم بد زیانکار زمین الفتم مزرعی دارم که باید چون سپندم دانه سوخت آرزوها در نفس خون کرد استغنای دل ناله در زنجیر از تمکین این دیوانه سوخت بسمل آن طایرم بیدل که در گلزار شوق چون شرار از گرمی پرواز بی تابانه سوخت