غزل شمارهٔ ۴۰۷

شب که حیرت با خیالت طرح قیل و قال ریخت همچو شمع از پیکرم یکسر زبان لال ریخت یک سحر تا نقش بندم صد چمن رنگم شکست تا به پروازی رسم اندیشه چندین بال ریخت همچو دل آیینه وهمی به دست افتاده است می توان از لاف هستی یک جهان تمثال ریخت گاه عرض سرنوشت ناتوانیهای من تا رقم در جلوه آید کلک قدرت نال ریخت یک نفس چون سایه گشتم غافل از خورشید عشق بر سراپایم سواد نامه اعمال ریخت آبم از شرم سماجت پیشگان این چمن بهر یک لبخنده نتوان آبرو هرسال ریخت بی تب شوقت به رنگ شعله داغ اخگرم آرمیدنها مرا در قالب تبخال ریخت رفته ام از خویشتن چندانکه می آیم هنوز بیخودی از ماضی ام توفان استقبال ریخت عمر بگذشت و همان ناقدردان جلوه ایم نیستی آیینه ما سخت بی تمثال ر یخت صبح این ویرانه ایم از فیض نومیدی مپرس خاک ما بر باد رفت و عالم اقبال ریخت تا پری افشانده ایم از آسمانها برتریم بسمل رنگیم نتوان خون ما پامال ریخت کار با عشق است بیدل ورنه در میدان لاف بوالهوس هم می تواند خونی از قیفال ریخت