غزل شمارهٔ ۴۰۸

زان اشک که چون شمع زچشم تر من ریخت مجلس همه رنگین شد و گل در بر من ریخت آهنگ غروری چو شرر در سرم افتاد تا چشم به پرواز گشودم پر من ریخت افسون غنا خواب مرا تلخ برآورد این آب نمک بود که بر گوهر من ریخت آن روز که یازید جنون دست حمایت مو چتر شد و سایه گل بر سر من ریخت عمری ست سراغ دل گمگشته ندارم یارب به کجا این ورق از دفتر من ریخت چون شعله پس از مرگ به خود چشم گشودم برروی من آبی ست که خاکستر من ریخت اشکم ز تنک مایگی ام هیچ مپرسید تا جرعه فشانم به زمین ساغر من ریخت فریادکه چون شمع به جایی نرسیدم یک لغزش مژگان به همه پیکر من ریخت چون سایه ز بیمار ادب دست بداربد افتادگیی بود که بر بستر من ریخت بیدل دیت آب رخ خود زکه خواهم این خون قناعت طمع کافر من ریخت