غزل شمارهٔ ۴۱۰

زاهد که بادش آفت ایمان شکست و ریخت تا شیشه بشکند دل مستان شکست و ریخت شب با سواد زلف تو زد لاف همسری صبحش به سنگ تفرقه دندان شکست و ریخت بر دیده سپهر نشاند ابروی هلال نعل سمند او که به جولان شکست و ریخت آن خار خار جلوه که ماییم و حسرتش در چشم آرزو همه مژگان شکست و ریخت اشکی که در خیال تو از دیده ریختم صد گوهر آبگینه عمان شکست و ریخت عیش زمانه از اثر گفتگو گداخت رنگ بهار ناله مرغان شکست و ریخت تا کی به سعی اشک توان جمع ساختن گرد مراکه سخت پریشان شکست و ریخت بر سنگ می زد آینه ام شیشه خیال دیدم که رنگ چهره ی امکان شکست و ریخت سامان روزی از عرق سعی مشکل است یعنی درآبرو نتوان نان شکست و ریخت اشکم به دوش هر مژه صد چاک بست ورفت این تکمه یارب از چه گریبان شکست و ریخت مانند نقش پا به گل عجز خفته ایم بر ما هزار آبله باران شکست و ریخت بیدل به کار رفع خماری نیامدیم مینای ما همان عرق افشان شکست و ریخت