غزل شمارهٔ ۴۲۸

ز آهم نخل حسرت شعله بالاست چراغ مرده را آتش مسیحاست به خاموشی سر هر مو زبانی ست ز حیرت جوهر آیینه گویاست دل فرهاد آب تیغ کوه است سر مجنون گل دامان صحراست رموز دل توان خواند از جبینم مثال هرکس از آیینه پیداست زبان لال است حیرانم جه می گفت طلب خون شد نمی دانم چه می خواست مشو غافل ز رمز هستی من شکست این حباب آغوش دریاست بساط حیرت آیینه داریم جبین عجز فرش خانه ماست نه تنها ما و تو داغ جنونیم فلک هم حلقه ای از دود سوداست جهان نیرنگ حسن بی نشانیست اگر آیینه گردی سادگیهاست هوس تعبیری خواب امل چند ز فرصت غافلی امروز فرداست درین محفل گداز اشک شمعیم نشاط از هرکه باشدکاهش از ماست به دریای الم بیدل حبابیم بنای ما به آب دیده برپاست