غزل شمارهٔ ۴۲۹

زندگی سد ره جولان ماست خاک ما گل کرده آب بقاست با چنین بی دست و پایی های عجز بسمل ما را تپیدن خونبهاست هرکجا سرو تو جولان می کند چشم ما چون طوق قمری نقش پاست خاک گشتیم و همان محو توایم آینه رفت ز خود و حیرت به جاست مفت راحت گیر نرمی های طبع سنگ چون گردد ملایم مومیاست شکوه سامانند بی مغزان دهر مایه جام از تهیدستی صداست این صدف ها یک قلم بی گوهرند عالمی دل دارد اما دل کجاست از ضعیفی صید مایوس مرا حلقه فتراک محراب دعاست در شرر آیینه اشیا گم است ابتدای هرچه بینی انتهاست باید اول گام از هستی گذشت جاده دشت محبت اژدهاست می فزاید وحشت انداز کمند ناله در نایابی مطلب رساست یاد روی کیست عید گریه ا م طفل اشکم صد چمن رنگین قباست گل فرو ش نازم از بی حاصلی پنجه بیکار دایم در حناست بیدل از آفت نصیبان دلیم خون شدن معراج طاقت های ماست