غزل شمارهٔ ۴۳۳

صد هنر در پرده دل فرش اقبال صفاست بیشتر در خانه آیینه جوهر بوریاست سجده تعلیم است عجز نارساییهای شوق چین کلفت بر جبینم نقش محراب دعاست شمع دیدی عبرت از هنگامه آفاق گیر گرد بال شعله فرسودی فروغ بزمهاست دولت شاهی ندارد بیش از این رنگ ثبات کز هواپروردگان سایه بال هماست مرهم ایجاد است گر طبع از درشتی بگذرد سنگ این کهسار چون گردد ملایم مومیاست از هجوم اشک در گرد ستم خوابیده ام جیب و دامانم ز جوش این شهیدان کربلاست ناله ها در پرده ساز نگه گم کرده ایم مردمک مهر خموشی بر زبان چشم ماست از حیا نبود اگر آیینه ات پوشد نمد چشم پوشیدن ز خوب و زشت تشریف حیاست غافلان عافیت را هر قدم مانند شمع خفته یک پا بر زمین و پای دیگر در هواست عاقبت نقش دو عالم پاک خواهد کرد عشق شعله بهر خوردن خاشاک یکسر اشتهاست دهر خلقی را به مرگ اغنیا می پرورد یک نهنگ مرده اینجا بهر صد ماهی غذاست نغمه ما در غبار عجز توفان می کند موجها را در شکست خویش تحریر صداست قامت پیری ز حرصت شد کمینگاه امل ورنه خم گردیدنت بر هر دو عالم پشت پاست شیوه خوبان عجب نازک ادا افتاده است شوخی آنجا تا عرق آلود می گردد حیاست شانه ها چون صبح بیدل یک جهان خمیازه اند با دل چاک که امشب طره او آشناست