غزل شمارهٔ ۴۹۱

هستی به رنگ صبح دلیل فنا بس است بهر وداع ما نفس آغوش ما بس است زین بحر چون حباب کمال نمود ما آیینه داری دل بی مدعا بس است ما مرد ترکتازی آن جلوه نیستیم بهر شکست لشکر ما یک ادا بس است محروم پای بوس تو را بهر سوختن گرشعله نیست غیرت رنگ حنابس است محتاج نیست حسن به آرایش دگر گل را ز غنچه تکمه بند قبا بس است از دل به هر خیال قناعت نموده ایم آیینه روی گر ننماید قفا بس است گوهرصفت ز منت دریوزه محیط درکاسه جبین تو آب حیا بس است واماندگی به هر قدم اینجا بهانه جوست گر خار نیست آبله هم زیر پا بس است گر درخورکفایت هرکس نصیبه ای است آیینه گو به هرکه رسد دل به ما بس است خودبینیی که آینه هیچکس مباد در خلق شاهد نگه نارسا بس است ما را چو رشته ای که به سوزن وطن کند چندانکه بگذریم درین کوچه جا بس است بیدل مرا به بوس و کنار احتیاج نیست با عندلیب جلوه گل آشنا بس است