غزل شمارهٔ ۵۰۱

نفس بوالهوسان بر دل ر وشن تیغ است شمع افروخته را جنبش دامن تیغ است شیشه را سرکشی خویش نشانده ست به خون گردن بی ادبان را رگ گردن تیغ است منت سایه اقبال ز آتش کم نیست گر هما بال گشاید به سر من تیغ است خاک تسلیم به سر کن که درین دشت هلاک تو نداری سپر و در کف دشمن تیغ است نتوان از نفس سوختگان ایمن بود دود این خانه چو برجست ز روزن تیغ است عکس خونی ست فرویخته از پیکر شخص گر همه آینه سازند ز آهن تیغ است تا مخالف ز موافق قدمی فاصله نیست در گلو آب چو استاد ز رفتن تیغ است کوه از ناله و فریاد نمک آساید چه کند بر سر این پای به دامن تیغ است ذوالفقار دگر است آنکه کند قلع امل و رنه مقراض هم از بهر بریدن تیغ است کلفت ز ندگی از مرگ بتر می باشد شمع ما را ز سر خو د نگذشتن تیغ است سطر خونی ز پرافشانی بسمل خواندیم که گر از خویش روی جاده روشن تیغ است زین ندامت که به وصلی نرسیدم بیدل هر نفس در جگرم تا دم مردن تیغ است