غزل شمارهٔ ۵۹۴

جایی که نه فلک ز حیا سر فکنده است چون گل چمن دماغی اقبال خنده است دیدیم دستگاه غرور سبکسران سرمایه کلاه همه پشم کنده است منصوبه خرد همه را مات وهم کرد زین عرصه خاکبازی طفلان برنده است از خاک برنداشت فلک هر قدر خمید باری که پیری از خم دوشم فکنده است بر عیب خلق خرده نگیرند محرمان ای بی خبر من و تو خدا نیست بنده است ناموس احتیاج به همت نگاهدار دست تهی جنون گریبان درنده است تا تیشه ات به پا نخورد ژاژخا مباش دندان دمی که پیش فتد لب گزنده است از یأس مدعا ره آرام رفته گیر این دشت تخته کف افسوس رنده است ما را مآل کار طرب بی دماغ کرد بوی گل چراغ در این بزم گنده است بیدل مباش غره سامان اعتبار هرچند رنگ بال ندارد پرنده است