غزل شمارهٔ ۶۰۷

صبح هستی نیست نیرنک هوس بالیده است اینقدر توفان که می بینی نفس بالیده است هیچ آهنگی برون تاز بساط چرخ نیست ناله های این جرس هم در جرس بالیده است پرتو عشق است تشریف غرور ما و من شعله پوش افتاد هر جا خار و خس بالیده است از سیهکاری ست اوهام عقوبتهای خلق تا سیاهی کرده شب بیم عسس بالیده است چون نفس عاجز نوای درد نومیدی نی ام ناله ای دارم که تا فریادرس بالیده است دستگاهی داری ای منعم ز افسردن برآ پر فشانی مفت حسرت ها قفس بالیده است نقش وهم و ظن تو هم چندان که خواهی وانما عالمی آیینه دارد دل ز بس بالیده است با کدامین ذره خوهی توأم پرواز بود چون تو اینجا حسرت بسیار کس بالیده است یأس مطلب نیست بیدل مانع ابرام خلق آرزو در سایه بال مگس بالیده است