غزل شمارهٔ ۶۲۵

نفس را الفت دل پیچ و تابست گره در رشته موج از حبابست درین محفل ز قحط نشیه درد اثر لب تشنه اشک کبا بست درنگ از فرصت هستی مجویید متاع برق در رهن شتابست صفا آیینه زنگار دارد فلک دود چراغ آفتابست به روی خویش اگر چشمی کنی باز زمین تا آسمانت فتح بابست دلی داریم نذر مه جبینان دیار حسن را آیینه بابست ز چشم سرمه آلودش مپرسید زبان اینجا چو مژگان بی جوابست هزار آیینه در پرداز زلفش ز جوهر شانه مژگان در آبست تماشای چمن بی نشیه ای نیست زگل تا سبزه یک موج شرابست نمی دانم جمال مد عا چیست ز هستی تا عدم عرض نقابست کم آب است آنقدر دریای هستی کزو تا دست می شویی سرابست بیابان طلب بحری است بیدل که آنجا آبله جوش حبابست