غزل شمارهٔ ۶۵۷

بی تو در هرجا دل صبر آزما خواهد شکست شیشه کهسار درگرد صدا خواهد شکست خار خار حسرت دیدار توفان می کند صدنی مژگان نگه دردیده هاخواهد شکست حیرتی زان جلوه ستازد به میدان خیال قلب مژگانها همه رو بر قفا خواهد شکست عقل اگر در بارگاه عشق می لافد چه باک بر در سلطان سر چندین گدا خواهد شکست شوخی انداز نکهت سیاب بنیادگل است گرنفس برخویش بالد رنگ ما خواهد شکست هرکه آمد مشت خاکی بر سر او ریختند تاکی آخر گرد ای ماتم سرا خواهد شکست در شکست آرزوتعمیر چندین آبروست شبنم ایجاداست اگر موج هوا خواهدشکست شور شوق آهنگم از ساز امید و یأس نیست ناله درکار است دل بشکست یاخواهد شکست در بیابانی که ناپیداست راه و منزلش می رودگرد من از خود ناکجا خواهد شکست ای نگه در خون نشین و فال گستاخی مزن رنگش ازگل کردن موج حیا خواهد شکست گر جنون از اضطراب دل براندازد نقاب شورش تمثال من آیینه ها خواهد شکست رازداری در حقیقت خون طاقت خوردن است شیشه ما بیدل از پاس صدا خواهد شکست