غزل شمارهٔ ۶۹۸

دل از ندامت هستی مکدر ا فتاده ست دگر ز یأس مگو خاک بر سر افتاده ست در این بساط تنزه کجا تقدس کو مسیح رفته و نقش سم خر افتاده ست مرو به باغ که از خنده کاری گلها در این هوسکده رسم حیا برافتاده ست فلک شکوه برآ از فروتنی مگذر بلندی سر این بام بر در افتاده ست به هر طرف نگری خودسری جنون دارد جهان خطی ست که بیرون مسطر افتاده ست به غیر چوب زمین گیری از خران نرود عصا کجاست که واعظ ز منبر افتاده ست نرفت شغل گرفتاری از طبیعت خلق قفس شکسته به آرایش پر افتاده ست کسی به منع خودآرایی ات ندارد کار بیا که خانه آیینه بی در افتاده ست سرشک آینه نگذاشت در مقابل آه ز بی نمی چقدر چشم ما تر افتاده ست به عافیت چه خیال است طرف بستن ما مریض عشق چو آتش به بستر افتاده ست فسانه دل جمع از چه عالم افسون بود محیط در عرق سعی گوهر افتاده ست تو هم به حیرت از این بزم صلح کن بیدل جنون حسن به آیینه ها درافتاده ست