غزل شمارهٔ ۷۴۴

بی رخت در چشمه آیینه خاک است آب نیست چشم مخمل را ز شوق پای بوست خواب نیست بعد کشتن خون ما رنگ است در پرواز شوق آب و خاک بسملت از عالم سیماب نیست شوخی مهتاب و تمکین کتان پر ظاهر است بر بنای صبر ما شوقت کم از سیلاب نیست کی تواند آینه عکس ترا در دل نهفت ضبط این گوهر به چنگ سعی هر گرداب نیست سایه را آیینه خورشید بودن مشکل است خود به خود در جلوه باش اینجا کسی را تاب نیست خرقه از لخت جگر چون غنچه در بر کرده ایم در دیار ما قماش دل درستی باب نیست ای حباب از سادگی دست دعا بالا مکن در محیط عشق جز موج خطر محراب نیست برگ برگ این گلستان پرده دار غفلت است غنچه بیدار اگر گل گشت گل بی خواب نیست دور نبود گر فلک پیچد به خویش از ناله ام دود را از شعله حاصل غیر پیچ و تاب نیست تا توانی چون نسیم آزادگی از کف مده آشنای رنگ جمعیت گل اسباب نیست از فروغ این شبستان دست باید شست و بس آب گردیده ست سامان طرب مهتاب نیست بیدل از احباب دنیا چشم سرسبزی مدار کشت این شطرنج بازان دغل سیراب نیست