غزل شمارهٔ ۷۵۱

خواب را در دیده حیران عاشق بار نیست خانه خورشید را با فرش مخمل کار نیست عشق مختار است با تدبیر عقلش کار نیست این کنم یا آن کنم شایسته مختار نیست شعله آواز ما در سرمه بالی می زند شمع را از ضعف رنگ ناله در منقار نیست حسن یکتایی وآغوش دویی رهم است وهم تا تو از آیینه می یابی اثر دیدار نیست چارسوی دهر از شور زیانکاران پر است آنکه با خود مایه ای دارد درتن بازار نیست در حصول گنج دنیا از بلا ایمن مباش نقش روی درهمش جز پیچ وتاب مار نیست عبرت آیینه گیر ای غافل از لاف کمال عرض جوهر جزخراش چهره اظهار نیست زین تعلقهاکه بر دوش تخیل بسته ایم آنچه از سر می توان واکرد جز دستار نیست آمد و رفت نفس دارد غبار حادثات جز شکستن کاروان موج را در بار نیست دل به ذوق وعده فرداست مغرور امل عشق گوید چشم واکن فرصت این مقدار نیست از هوا برپاست بیدل خانه وهم حباب درلباس هستی ما جزنفس یک تارنیست