غزل شمارهٔ ۷۸۹

ز انقلاب جسم دل بر ساز وحشت هاله نیست سنگ هرچند آسیا گردد شرر جواله نیست درگلستانی که داغ عشق منظور وفاست جز دل فرهاد و مجنون هر چه کاری لاله نیست پرتو هر شمع در انجام دودی می کند کاروان گر خود همه رنگ است بی دنباله نیست عذر مستان گر فسون سامری باشد چه سود محتسب خرکره است ای بیخودان گوساله نیست از غبار کسوت آزادند مجنون طینتان غیر طوق قمری اینجا یک گریبان هاله نیست صورت دل بسته ایم از شرم باید آب شد هیچ تدبیری حریف انفعال ژاله نیست سرمه جوشانده ست عشق از ما تظلم حرف کیست در نیستانی که آتش دیده باشد ناله نیست هرکجا جوش جنون دارد تب سودای عشق بیدل این نه آسمان سرپوش یک تبخاله نیست