غزل شمارهٔ ۸۴۳

دوش از نظر خیال تو دامن کشان گذشت اشک آنقدر دوید ز پی کز فغان گذشت تا پر فشانده ایم ز خود هم گذشته ایم دنیا غم تو نیست که نتوان از آن گذشت دارد غبار قافله ناامیدی ام از پا نشستنی که ز عالم توان گذشت برق و شرار محمل فرصت نمی کشد عمری نداشتم که بگویم چه سان گذشت تا غنچه دم زند ز شکفتن بهار رفت تا ناله گل کند ز جرس کاروان گذشت بیرون نتاخته ست ازین عرصه هیچ کس واماندنی ست اینکه تو گویی فلان گذشت ای معنی آب شو که ز ننگ شعور خلق انصاف نیز آب شد و از جهان گذشت یک نقطه پل ز آبله پا کفایت است زین بحر همچو موج گهر می توان گذشت گر بگذری ز کشمکش چرخ واصلی محو نشانه است چو تیر از کمان گذشت واماندگی ز عافیتم بی نیاز کرد بال آنقدر شکست که از آشیان گذشت طی شد بساط عمر به پای شکست رنگ بر شمع یک بهار گل زعفران گذشت دلدار رفت و من به وداعی نسوختم یارب چه برق بر من آتش به جان گذشت تمکین کجا به سعی خرامت رضا دهد کم نیست اینکه نام توام بر زبان گذشت بیدل چه مشکل است ز دنیا گذشتنم یک ناله داشتم که ز هفت آسمان گذشت