غزل شمارهٔ ۸۵۹

عمرگذشته بر مژه ام اشک بست و رفت پرواز صبح بیضه شبنم شکست و رفت از خود تهی شوید و ز اوهام بگذرید خلقی درین محیط به کشتی نشست و رفت از نقد و جنس حاصل این کارگاه وهم دیدیم باد بودکه آمد به دست و رفت رفتن قیامتی ست که پا لغز کس مباد هرچند حق پرست شد اتش پرست و رفت پوشیده نیست رسم خرابات ما و من هرکس بهه یک دو جام نفس گشت مست و رفت در سینه داشتم دلکی عاقبت نماند آه این سپند سوخته با ناله جست و رفت بند کشاکش نفس آخر گسیخت عمر با خویش برد ماهی پر زور شصت و رفت چشم گشوده وحشت دل را بهانه بود شاهین بی تماغه رها شد ز دست و رفت کس محرم پیام دم واپسین نشد کز دل چه مژده داد به دل پست پست و رفت شمعی زبان موعظت بزم گرم داشت گفتم چسان روم ز در دل نشست و رفت بیدل غبار قافله اعتبار ما باری دگر نداشت همین چشم بست و رفت