غزل شمارهٔ ۸۶۱

باز وحشی جلوه ای در دیده جولان کرد و رفت از غبارم دست برهم سوده سامان کرد و رفت پرتو حسنی چراغ خلوت اندیشه شد در دل هر ذره صدخورشید پنهان کرد و رفت رنج ها در عالم تسلیم راحت می شود شمع از خار قدم سامان مژگان کرد و رفت بی تمیزی دامن نازی به صحرا می فشاند شوخی اندیشه ما را گریبان کرد و رفت بود در طبع سحر نیرنگ شبنم سازی ای تنگی غفلت نفس را اشک غلتان کرد و رفت نیستم آگه ز نقش هستی موهوم خویش اینقدر دانم که بر آیینه بهتان کرد و رفت رنگ گرداندن غبار دست برهم سوده بود بیخودی آگاهم از وضع پریشان کرد و رفت سعی بیرون تازی ات ز ین بحر پر دشوار نیست می توان چون موج گوهر ترک جولان کرد و رفت خاک غارت پرور بنیاد این ویرانه ایم هر که آمد اندکی ما را پریشان کرد و رفت جای دل بیدل در این محفل سپندی داشتم بس که تنگ آمد پری افشاند و افغان کرد و رفت