غزل شمارهٔ ۸۶۲

هرکه آمد سیر یأسی زین گلستان کرد و رفت گر همه گل بود خون خود به دامان کرد و رفت غنچه گشتن حاصل جمعیت این باغ بود ناله بلبل عبث تخمی پریشان کرد و رفت صبح تا آگاه شد از رسم این ماتمسرا خنده شادی همان وقف گریبان کرد و رفت محملی بر شعله اشکی توشه آهی راهبر شمع در شبگیر فرصت طرفه سامان کرد و رفت در هوای زلف مشکین تو هرجا دم زدم دود آهم عالمی را سنبلستان کرد ورفت حرص زندانگاه یک عالم امیدم کرده بود عبرت کم فرصتیها سخت احسان کرد و رفت دوش سیلاب خیالت می گذشت از خاطرم خانه دل بر سر ره بود ویران کرد و رفت داشت از وحشتگه امکان نگاه عبرتم آنقدر فرصت که طوف چشم حیران کرد و رفت اخگری بودم نهان در پرده خاکستری خودنمایی زین لباسم نیز عریان کرد و رفت فرصتی کو تا کسی فیضی برد زین انجمن کاغذ آتش زده باری چراغان کرد و رفت وهم می بالد که داد آرزوها دادن است یاس می نالد که اینجا هیچ نتوان کرد و رفت این زمان بیدل سراغ دل چه می جویی زما قطره خونی بود چندین بارتوفان کرد و رفت