غزل شمارهٔ ۹۳۳
ب بیدل دهلوی
0
Altın Yaprak
به روی عالم آرا گر نقاب زلف درپیچد
بیاض صفحه کافور را در مشک تر پیچد
گهی چون طفل اشک من درآغوش نگه غلتد
گهی چون سبزه مژگان به دامان نظر پیچد
اگر گویم ز زلف خود رهایی ده دل ما را
چو زلف خود سر هر مو ز صدجا بیشترپیچد
به گاه خنده شکر ریزد از چاک دل گوهر
به وقت خامشی موج گهر را درشکر پیچد
نخیزم چون غبار از راه او بیدل که می ترسم
عنان توسن ناز از طریق مهر درپیچد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş