غزل شمارهٔ ۹۶

سادگی باغی ست طبع عافیت آهنگ را وقف طاووسان رعنا کن گل نیرنگ را دل چو خون گردد بهار تازه رویی صید توست موج صهبا دام پرواز است مرغ رنگ را طبع ظالم را قوی سرمایه سازد دستگاه سختی افزونتر کند الماس گشتن سنگ را از کواکب چشم نتوان داشت فیض تربیت ناتوان بینی ست لازم دیده های تنگ را مانع جولان شوقم پای خواب آلود نیست تار نتواند دهد افسردگی آهنگ را خار شوق از پای مجنون غمت نتوان کشید شیر کی خواهد جدا بیند ز ناخن چنگ را با نسیم خنده گل غنچه از خود می رود دل صدا باشد شکست شیشه های رنگ را می کند دل را غبار درد تعلیم خروش طوطی مینای ما آیینه داند سنگ را گر نداری طاقت از اظهار دعوی شرم دار شوخی رفتار رسوایی ست پای لنگ را زندگی در بند و قید رسم عادت مردن است دست دست توست بشکن این طلسم ننگ را ز آمد و رفت نفس آیینه دل تیره شد موج صیقل آبیاری کرد بیدل زنگ را