Bu Hüzne Selam Dur!

sağımda asab şiiri moralimi serperken elimde teşbih gözyaşı, sulandı yüreğime. bu hüzne selam dur, çevikledim aklımı serperken silahları kurşunlara vebal saydım aklım gel git, durma sen de yağmur olup kalbimi inlet. borandan korku istimlaki saydı deprem çilingir açamazdı kalbimi ferman yazılınca hükmünce adil düzen gebe, rahminde tekmeleme cıngar çıkartamazdım, düzenin uslu naif yaralı kalbine tuz bastıran oyuncağı değildim. aç kitabını, ikra sevinç gözbebeğim sevinç ikra bismike dilimde tebbet yüreğimde zilzal deprem feryat koparır ''göğsünü açmadık mı yükünü kaldırmadık mı şanını yüceltmedik mi..'' solumda moral şarkısı hüznü söylenirken içimde intizar sabahı, yapıştı dilime bu hüzne selam dur, çevikledim aklımı düşerken kıyamet, saçlarımda karanlık sesim sönerken gözünde, çığlığım içinde desen olup boya kendini sebebe bir sebep ki özlem bir sebep ki taşı delip mücella şarkılara gebe bir sebep ki aşk bir sebep ki savaş. geceyi onaran kuşları türetti zihnim natürmort çizimler kış nakşın elinde hayat okurken çevrem yenik şarkılarda ateş dizlerime yandır icazet gibi açıldım verilmiş sadakam kupkuru iki dilim görünür biri alfabemde yenik türküsüdür diğeri yapışkan zamanların hasret aşkıdır. doğru söze doğur dilini aşka istimlâk isme karanlık vehim dörtlük kelime tıkanır hasret olunca hüzne doğru sal saçlarını kıyısına iliştirilen kumsalda tarağına takılsın uzun yol geceyi geçirmek kadar kolay olmaz dilim bir şerit gibi akarken kanım besle gülleri gül yetiştirmek kadar müsterihim aşkı beslerken. bu bir sebeptir işte bu bir sebeptir bu hüzne selam dur sebebimin teşhirinde alev alan çevik kuşlar istilasında aklımı gel gitledim süngüye takılırken kurşun oradayım. gördüm namlunun ucuna kan güldendir.