İçimde Öteden Beri Bir Sürgündür Yaşadığım

İçimde öteden beri bir sürgündür yaşadığım ilkin gözlerinden sürülmek gibi,sonra bahardan saatten,kıştan,sonbahardan içimdeki bu sürgünden beridir bütün ölüşleri kitaplarda yaşadım birden bire kapılmak gibi hayatsız gitmek gibi görmek gibi olmak gibi pişmek gibi ilk sürgünümü sözlerinde yaşadım ötelerden bir hengamenin son ertesinde içimde işrak akşamları ve ilhamlar denizi şulelerce kırıldım aysız göklerde yıldızları buldum da ellerimde kaldı ışıldamalar güller tutmak adına nefer kesildim bu heykelde durdum ki anladım seyrinde işlenmiş sözsüz şiirlerde var yazılması zaman alan alan zamanı zamansız yazan bulunması için hr gece tabirlerce dizilen kelimelerde bulmak adına arayışlarıma bildim ilkin gözlerinden sonra denizinden ardından iştirak kentinden sürüldüm sürgün kentlerine. bir sürgün ki yokluğu içimde adımları basamak devrinde sürgün gibi isimleşmiş zamirlikte öteden beridir ki yoklukta uyudum uyanmaz oldum ellerimde paslanışı günahlarımın yüreğimin metamorfuzu çatladı çekirdeğim kırıldı atomlarca sayısız bir dağılışta yitik efsunkar çiçekleri kırdım dallarından dalsız kalmış vecibelerde işrak akşamları denildim ilham sözlerinden. ben ilkin o gece gözlerinden sürüldüm sonra şehirlerden,düşlerden kırık kelimelerce yüklemsiz tümcelerce hasretler gibi kaldım o vakitte bilinmez bir yerinde İçimde öteden beri duran sürgün demek ki ilkin gözlerinde dirilecekti şimdi şimşir taraklarla taranan kayboluşum çölleri yudumluyor.