Hüznün Kıyametinde Alev

Kapanıyor kapımın ağaran yanı Susuz bir cam kaplıyor yüreğimi Öper gibi ölümü Bir asinin gözyaşlarına Takılıyorum şiirlere Umutsuz bir aşkı anlatan Elde kalmış bildiriler gibi Yalnız başlıyorum yolculuğuna Çünkü beyaz bir sayfadır şiir Yanık otların dumanında Diline dolanan vebal gibi Ağırım, ağrımdan yankılanan feryat Gözlerimi karartan bir kana döner Biliyorum, sabaha uyanırken Geceye susuyorum. Kalbimde, çekilen bir alevin bayrağı Sesine kurulan çanların en ağırına Sonsuz bir cam kırıyorum Öper gibi düşlerini son defa Ölümüne atılıyorum. Bir asinin gözyaşları dirilirken gözlerimde Kocaman deniz sarıyor umutsuz rüzgârlarımı Kâğıt parçalarımı şiirlere katlederken Uzun bir yalnızlığa uzanıyorum. Al işte, ellerime alırken başımı batık bir geminin sönmüş yıldızlarıyım Yanık otların şiiri, sen ki leylağısın hâlbuki Neden şehir terk ediyor beni Neden savruluyor dağılmış sözlerim. Çünkü ölümdür beyaz olan Siyah denizlerin çağırdığı Sönmüş adreslerin solukluğunda Tunca benzeyen tasvirinin Hangi seste tuttuğumu Anlayamadan Ölümdür. Kaçar gibi atılıyorum şimdi Elimde adresiz bir sohbetin sanal sözleri Kanı bulaşıyor kolumu kestiğim sabahların Susamış alevin odun parçasına Çekiyorum körelmiş bir umudun sesini Örtüyorum, sonsuz bir rüya uyanıyor alnımdan Öper gibi sesini, gözlerine boğuluyorum Kaldır beni içimde tutuşan şiirin Sabahsız kaldırdı beni geceye Sana, sahibinden satılık hüzünler getirdim Armağan olsun diye yeni gün dönümüne Bir kan sızımlığında, susamış alev… Çekilsin öptüğüm gecelerin matemi Ölüm gibi atıl uykusuzluğuma.