Kalemin Mührü Çözüldü Ya Hir!

oyundan kaçmış bezgin çocuk yüzleri yüzümde kapalı bir kutu gibi sevdirir ölümü ben ölümü kalemin ucuna sığmış dünyada üç sokak öteden yazdım Azrail soluğundan nefesim kesildi. kalemin mührü çözüldü ya hir! yaşamak için çokum ölmek için az kaydım ellerim yırtık sayfaları aralarken boş bıraktım dolu kaptım nefesim ölüm buğususunda büyüdüğüm kaç adım tutuştu gözümde hir. kalemin mührü çözüldü ya hir! yağmurluyum ben üzerimde gök ağlak örtülerini çekerse başımdan aşağı yıkıldığım taraf doğu üzüldüğüm taraf batı vurulduğum taraf sensin sensin ya hir! gönlümü aç kurtlara armağan etmedim yüzüm parçalanırken şehir küskünüydü ayaklarım savaş narasıydı sesim oysa hep karanlıktım geçer oldum kalan oldum soluklanırken taze kızıldı adına kırmızı gün batımları esrarengiz yalnızlıklar düştüm şerhin mim kadar yakındı hir. kalemin mührü çözüldü kaç güneş bastıracaksın artık kanatları yolunmuş leyle.