Kan Attım Şiire Uyanmadı Cümle

Kan attım şiire,uyanmadı cümle Sana cümlesi sen olan sözlerle Bir kar yarığı, düş fırtınası sesiyle Çığlık atıyorum… Bırak yansın kül eserken saçın Nöbet tuttum gözlerine, görür diye Bıçak gibi keserken ayaz, topladım Sabahın uykusuzluğuna kahır Feshedilmiş zamana ikrar Sancına düştü kördüğüm. Siyahı boyadım rengine gece oldu Oysaki aydınlıktı düşlerim, açılırken Sabaha kaldırdım sesini Bilemedin, kaçarken sana gelişim Büyük bir kurtuluşudur ölümün Ölümünde insan kaç yaş arttırabilir Kaç mevsimi ziyan eder, aşka cemre Düşse gözlerinden yaş Bana kahır kalır Bırak, gidiyorum işte Sen kaçarken sesimde Ben yazamam seni Kesilirken zamanım sakın gelme Bir kan kurusu gülün sıcağını Yüreğime narkoz diye Damıtacağım gülkurusu Sağanak olacak korku Etrafına serilen düş Feryat olacak. Sanki her kahrın canisiyim Ellerime düştüğünden beri Yüreğimin gardiyanı, şiirinkafiyesi Oldun mahpusluk ömrümde kırağı. Çığ düşse de tutma elimi Eledim seni kahırla, sana aşk Sana sevgi, sana yağmur biriktim Kaçarken düşümde rüya Sızımlığında can verdin elemin. Şimdi kutsanmış sözün bir diliminde Aşk koydu dua içime Gittğin kadaryanığım kaldığınınmatemi İçimde feryat kaldı gitme sesinde Hayır, yok, bitti artık Saklamıyorum seni Saklamıyorum. Aklanırken içimde karalanıyorum. Saklanırken bakma kan attım şiire Bulandı cümle, kahırken hasret Ezeliyim gönlünde Üç bıçak yarası Biraz toprak Çizdim resmini göğe Gelme artık, kayboldum ben.