Siir Sacmaliyor Geceler

Saklanıyorum Bilirsin bu seremonide düşler birleştirirken ellerimi Yeminler düşer incire ve zeytine Duan olurum, bir duha da bana ayır Zaman boşluğunda Zaman boşluğunda melekler Sayıklarken âminleri Bir duha da bana ayır dilinden Saklanırken. Sur' a üflenince, İsrafil kanadında bir heyecan Belirir gözlerim sebebe tutunurken Aşikâr et yolları, bitimsiz serüvensiz Bir imza gibi uzanırken sayfada Göster, bir dilek at yıldızlara, sar beni Eserken rüzgâr, titreyişlere dök, hitabında Kelimeler perçinlensin, kanatlanırken kuşlar Bir Filistin olsun gözbebeğin Bir sapan taşı, kırılırken savaşlar intifadanın Beni mevzile bir tarafım ağır bassın hayata Ölümler ki kursağında taşır her mermiyi. Öbür yanım özlem olsun, kırılırken kanda. Her zaman vardır bir yerinde ben gibi muzdarip Olması gereken yaşamların kıyısında, akıtacağım Peronlara döşediğim ayrılık mayınlarını, gidişlerin yasına Çoktur hünerine dökülen yaş, bir damla, ziyan tanı beni Ayrılığın mekik istasyonu, dilimde vebal, düşürdüm seni gök Fırtına bıraktı ardımda, savruldum. Bir yetimin hüznünde sancağı bıraktı savaşlar, kırarken Nöbetleri, bir deli söyledi, gece intiharında mazbatasını yayımlayan Üç beş cübbeli geçti sokaklardan, kahrolsun, kahrolsun, kahrol… Kahroldu zalimin sancaktarlığı, elemin sireninde, bayram mı? Yoksa sahibine şekerler mi düş/tü çocukların elleriyle. Mevzileniyorum, körebe oynarken manşetlerde, görmezden geldim, Bir aşkın içinde aşkın güçlüsünü aldım, gücüne güç kaçtı infazlar Doğdun, bildim ki, tanıdığım çiçeklerin isminde bir bildiri gibi Dikildin karşıma, sapan taşıyla yoğrulduğum düşler, artık çifte taş Okeyleniyor zalimin göğsüne. Vur çatına sen de, dik burçlarına İntiharı yıkan feryatların sokak başlarına, mevzilenelim aşk limanında Mayışıklığı yüze vuruyor elim. Elim topluyor darmaduman Kırk/ikindi geçirdim baharı vururken sepkenler cemreleri düşürdüler, aşk korkusu sarmışsa insanı düşsün feryada Korkma çığlığım yüz desibeli aşkındır sana Sabah Uyandığında bula saate Şiir saçmalıyor geceler.