Suya Koşan Ceylanlar Boğulursa Bendendir

iliklerimi yırtan bir rüzgar yangınında kendi kahrından ellerini çizen bir vaveylaya tutunur gibi kalbimi kırdım ben sesim sesine alışıkken dört duvar zindanında şehir karanlığında yorgun adımlarımı sırat'a atarken hangi melek tutup kaldıracak yere dökülmüş gözlerimi. 　 ne kaldı salavat tespihimden başka hangi uzağı çizsem benim değil annemin sevincinde, kardeşimin sesinde babamın özleminde hep bir sessizlik gibi beliren 　 alırım beklemekten yorulmuş yırtıklarımı dikmeye mecali olmayan terzi benim kendi söküğünden yağmura tutunan da ben 　 ergen bir harf gibi belirginim soluğuma değmiş hüzün benim hasret yanımdan koyu renkli mürekkepler damıtır 　 kinim dünyaya değil her uzağın bir ihtimal olduğunu ve yakınlığın yanıma düşürdüğü seste bir huzurun sigara boşluğunda ellerimi kirletir dünya 　 kırılır gibi parmaklarım boğumuna bir yüzük saklarken hangi çölde serabı düşler gözlerim 　 ben o sabahtan bilirim gözlerimi uykudan arınmış sözleri duvara çakarken tırnaklarımda kan lekesi 　 ve ben herkesin dilinin ortasında bir harfken kendi ölümümü sadece geceye fısıldarım azrail nefesi sokakların ölümü besleyen türkülerinde suya koşan ceylanlar olur ya kınalı amber kokan işte o ceylanlar boğulursa bendendir bendendir tüm yorgunluğu evrenin yaşlı dünyanın fısıldadığı sözler rüzgarın galebe çalan intikamı ben ben dedikçe uslanmaz kalbim şiir süsünde parçalanan kelimelerle yoğrulur nefesim suya koşan ceylanlar su içmeden boğulursa bendendir.