Üfleyen Şiir'inden

Kim'e ey kalp! gündüz oldu arzuyu ve şekvayı doyuran-dilinde annenin ve bebeğin, musallatın cini leylin esiri. tacirin gözünde üşüyen mumun ziyasında bulur kendini aynada her çıkmazın kâfur sözde ağır nikabından canlı çiçek aydınlandı mızrabına inen rehavet ve bildi kendi göz/bebek zamansız celladında yangın ve köz dilim söz salar dal. künden beridir göçmenim her düş, fısıldayan her ses e/sen her rüzgar döner kalbe hu çeker tesbihi elinde olan dervişin gelişi. -sana sus bir saat verdi nefes mücella ırmaklar kururken çiçek topla kalbine. behlül seferinde can geçirdi gözlerini bağlarken zikir tarağında özünde hallac, mısri haldaş oldu. şimdi bir yunus doğursun bakalım kalbim hu sesinde mecnuna yoldaş olsun. korkuyum yüzden, asarken kendini çarmıh güzeli diye seslenen isevi diline dokunanı keserken gecede ruh rüyasına sapkın şeklin revasında tabuladım rıhtımına bulaşan hülyaları. yine de tene yöneldim. püsküren bir yanardağ gibi lav akıttım her yanımdan öleyim diye isteğimden önce sonra da cana kesildim alevli bir nikap ararken sivri demirler batırdım sayfalara. ol tabib ver sözümü.