Yol/sen

-Bırak sevgilim, yol aksın senden- Saçların düşerken mevsime koyuver gitsin Anında vurulum oysaki saçların düşerken Omuzlarına iliştiririm yıldızları Yol ki sebep, inan ki yorulmadım. -Anladım, bu yangını sen bağışlamadın- Çocukların yaktığı yangınlar da değil. Hapsederken karanlığı, bilemeden çocuklar Hazine niyetine saklıyor misketlerini Uçun çocuklar bu uçurtma da serinlik Kahır bulaşmaz türkülerdedir. Yine de uzanmışlığına karar kılıp Saldıracak bir şeyler bulun. -düşünde ben yandım, yanağın ay oldu- Küle düştü zaman bulandı isimler. Ben yazmadım karanlıkları, gece düşerken Düş eğirdim mesafesiz sevmelerde Uzaklığın hangi peron boşluğudur böyle Yokluyor şahdamarımı -Bakma yangın şehriyken zaman Akseder nihayete seher- Vaveyla içliğinde, içir beni sessizliğe Dokunsun onca talan söz. Ser melekler hazırken âminlere Dualarını göklere ser. Yer ıslaktır oysaki Zaman tünerken ahirime Girişik başlarım cümlelerime. -Şiir ateşe düşmemiş, olmaz Kanatırken her kelime perçinle Kadehini kaldırıyor kâsesinde burukluk- Hüzzamın bestekârı ben değilim Bakma öyle tuhaf, aydınlıksın önsözümde. -Altına kuş sesi dökmeli rüyalar Uyanırken kuş gibi göklerde Uçsun diye insanlar-. -Kalk sevgilim, yol uzar saçlarında Tellerinde kıvrımlanır rüzgâr- Deniz de var, martı, simit de aldım üstelik Yorgun düşerken ellerin, uzandır setrime Boşaltayım hüzünleri. -Yerilir oysaki zaman, yenilmişken düşer- Düşer de uyandırır âlemi, bir burcunda fırtına Gülüşlerinden öpülen kız olursun, düş/eğirirsin Düş/erken gönlüme aheste yol verirsin gönlüme. -Yol akınca sana, gelişleri dök önüme Ay gözüksün, yıldız için göç sevinsin kaydığında Bana dilek sar, düşüyorum denizine-.