بخش ۵۳ - مناجات

الهی تو آگاهی از حال من به باطل تلف شد مه وسال من گر ازمن نیامد ثوابی به دهر به دوزخ مسوزانم از روی قهر غفوری وغفاری ای دادگر ز رحم ازگناهان من درگذر الهی مکن آنچه ما را سزاست بکن آنچه شایسته کبریاست تویی معنی هست وغیر از تونیست اگرهست اندرکجا هست وکیست تویی بی مثال و تویی بی زوا ل تویی آفریننده ماه وسال مکن ناامیدم ز درگاه خود که آتش به عالم زنم ز آه خود مپرس از من وشیوه وکیش من بنه مرحم ازعفو بر ریش من تویی خالق خلق ورزاق خلق تو بیرون کشی خلق را جان ز حلق طبیب دل دردمندان تویی خلاصی ده از بندوزندان تویی بفرما بدل ظلمتم را به نور غفوری غفوری غفور ای غفور