شمارهٔ ۱۶۶
ب بلند اقبال
0
Altın Yaprak
ساقیا خیز و ده از باده به من جامی چند
کن مرا هست و ز خود بی خبر ایامی چند
زاهدان منع من از عشق رخ دوست کنند
من دل سوخته در آتشم از خامی چند
به من دلشده ای پادشه کشور حسن
بده از لعل شکربار خود انعامی چند
دلم از دیدن چشم و لبت آرام گرفت
همچو اطفال که از شکر و بادامی چنند
مرحمت کن لب شیرین به تبسم بگشای
سخنی گو همه گر هست به دشنامی چند
مرغ دل رفت پی دانه خال لب تو
ناگه افتاد ز گیسوی تو در دامی چند
می توان گفت نکوبخت و بلنداقبال است
در ره عشق هر آن کس که زند گامی چند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş