شمارهٔ ۱۷۷

هیچ می دانی که هجرانت چه با من می کند می کند با من همان کآتش به خرمن می کند سرو آزاد ار ببیند قامت دلجوی تو بندگی را طوق چون قمری به گردن می کند افتد ار چشم مسافر بر جمالت عمر را در همان جایی که می باشی تو مسکن می کند حاجت تیر و زره نبود تو را در روز رزم زلف و مژگان تو کار تیر و جوشن می کند خویشتن را زلف تو چون زاهد وسواس دار پیش چشم مست تو برچیده دامن می کند در کلیسا گر گذار آرد بت ترسای من کافرم گر سجده پیش بت برهمن می کند از رخ و زلف و خط و چشم و دهان و قد خویش هر کجا بنشیند آنجا را چو گلشن می کند می نجنبد از لب چون شکرش خال مگس هر چه زلفش خویشتن را بادبیزن می کند می کند یغما دل و دین از کف پیر و جوان نه هراس از مرد و نه اندیشه از زن می کند دلبر ما بر خلاف رسم اهل روزگار دوست را محروم و احسان ها به دشمن می کند رستگار آن کس بود ای دل که اندر هر مقام نه نعم گوید نه لا نه ما و نه من می کند تیشه و بازوی فرهاد ارچه در کار است لیک بیستون را بیستون شیرین ارمن می کند چون بنفشه روسیاهی عاقبت بار آورد هر که خود را ده زبان مانند سوسن می کند بر بلنداقبال دنیا همچو چشم سوزن است بس که خود را تنگدل چون چشم سوزن می کند